Sahi Neydi O Eski Bayramlar?

Bayramın tatil olarak değil de gerçekten bayram olarak yaşandığı dönemlerdi. Yeni elbiselerin alındığı, sabahları erkenden kalkıldığı, içimizde bir sevinç uyandıran bayramlar. Küslüklerin bittiği, ailenin bir araya geldiği günler… Yastık altında saklanan o kırmızı ayakkabılar... Giymek için günlerce beklenen, heyecandan uyuyamadığımız, bayramlık almak için ailemizin biriktirdiği paralar. Gözü kapıda küçüklerini bekleyen büyükler, el öpmek için kapı kapı dolaşan küçükler... İlk önce anneanne, babaanne evine gidilirdi, sonra tek tek akrabalar komşular gezilir görev yerine getirilirdi. Bayramın vazgeçilmezi bayram şekeri... Bayram geldiğinde evlerde asla şeker eksik olmaz, kapıyı her çalana verilirdi. Küçüklere harçlık verilmeden gönderilmezdi... Ütülenmiş mendillerin içine konan harçlıklar. Bir kaç gün önceden paralar bozulur, mendiller hazırlanırdı. Yemekten çok hasret kokan o büyük sofralar... Tüm aile, evlatlar, torunlar mutlaka o sofrada toplanır. Tüm kırgınlıklar biter, aile olmanın o muhteşem hissi yürekleri ısıtırdı. Uzakta yaşayanlar kartpostal yollardı... Bir kaç saniyemizi alan toplu mesajlar yerine, özenle seçilmiş kalpten yazılmış günler öncesinden postalanmış emek kokan kartlar vardı. ”İşte bayram. Gönül alınan, sevginin eksik olmadığı, bir arada olunan bayram. Otellerde değil yuvalarımızda geçirdiğimiz o güzel bayramlar…”