Göğe Bakan Şair: Turgut Uyar 37. Yıldönümü

Hepimizin severek okuduğu, okurken duygulandığı ve anılara daldığı şiirlerin kalemi Turgut Uyar'ı Rahmetle Anıyoruz...Altı çocuklu bir ailenin beşinci çocuğu olarak 4 Ağustos 1927’de Ankara’da dünyaya gelmiş ve bir ağustos gününde de, 22 Ağustos 1985’te hayata gözlerini yummuştur Turgut Uyar. İlkokul döneminde babasının görevinden ötürü sürekli faklı şehirlerde öğrenim gören Uyar, sırasıyla Konya Askeri Okulu, Işıklar Askeri Hava Lisesi ve daha sonrasında Askeri Memurlar Okulu’nu bitirip; Posof, Terme ve Ankara’da personel subayı olarak görev yapmaya başlayan Uyar, henüz Askeri Memurlar Okulu’nda öğrenci olarak devam ederken, 1947’de annesinin ısrarı ile Yezdan Şener ile dünya evine girmiş ve 18 yaşında baba olmuştur. Bu evlilikten Semiramis, Tunga ve Şeyda adında üç çocuğu olan Uyar 1966'da Şener ile boşanma kararı almışlardır. Ve Uyar İstanbul'a taşınarak Cemal Süreya ile ilişkisi salllantıda olan Tomris Uyar ile mektuplaşmaya başlamıştır. Daha sonrasında bu ayrılığa daha fazla dayanamayan ikili 1969 yılında evlenmiştir ve Hayri Turgut adında bir erkek çocukları olmuştur.

Turgut Uyar’ın şiire olan yönelmesi çocukluk yıllarında cereyan etmiş ve ortaokul ile lise yıllarında şu sözleriyle anlattığı yazın hayatınında, aslında roman yazarken fazlasıyla sıkıldığını ve bir süre sonra roman yazmayı bıraktığını ifade etmişti. “Günde üç beş şiir, haftada, on beş günde bir roman yazıyordum. Ama ne şiirler, ama ne romanlar…” Lise döneminde şiir yazarken ise birçok yazarı taklit ettiği görülmüştür. 1948'de Kaynak dergisi bünyesinde gerçekleştirilen, seçici kurulda şair-yazar Nurullah Ataç'ında bulunduğu bir şiir yarışmasına "Arz-ı Hal" adında ki bir şiiriyle katılım sağlamış ve yarışmada ikinci olmuştur. İlk kitabını da Kaynak Yayınları aracılığıyla yine aynı adla; "Arz-ı Hal" olarak çıkaran Uyar, ikinci kitabı olan ‘Türkiyem’ i ise 1952’de Nurullah Ataç’ında ön sözüyle yayımlamıştır. Ancak bu kitap o dönemin popüleri Varlık Yayınlar'ından çıkarılmıştı. Turgut Uyar'ın ilk İkinci Yeni kitabı olan Dünyanın En Güzel Arabistanı ise 1959'da çıkmıştır. Eserde dil, tema, anlatım biçimi, imge ve biçim/öz ilişkisi açısından büyük bir değişim yansıtıldığı fark edilmektedir. Ve bu eserde yer alan hepimizin zihnine kazınan o meşhur şiirde bulunmaktadır: Göğe Bakma Durağı... Tekrardan usta şairi Rahmetle Anıyoruz... Ve onun muhteşem bir şiiriyle gönüllerinize dokunarak veda ediyoruz. Şiirle kalın... GÖĞE BAKMA DURAĞI İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar Şu aranıp duran korkak ellerimi tut Bu evleri atla bu evleri de bunları da Göğe bakalım Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım İnecek var deriz otobüs durur ineriz Bu karanlık böyle iyi aferin tanrıya Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda Beni bırak göğe bakalım Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum Bu senin eski zaman gizlerin yalnız gibi ağaçlar gibi Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor Seni aldım bu sunturlu yere getirdim Sayısız penceren vardı bir bir kapattım Bana dönesin diye bir bir kapattım Şimdi otobüs gelir biner gideriz Dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç Bir ellerin bir ellerim yeter belliyelim yetsin Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat Durma kendini hatırlat Durma göğe bakalım...