Duygu Dünyamızda Silinmez İzler Bırakan Şair: Erdem Bayazıt

Emperyalizm'e baş kaldıran şair olarak anılan ve Yedi Güzel Adam'dan biri olan Erdem Bayazıt'a değinmek istiyorum bugünkü yazımda. Tam adı Adil Erdem Bayazıt olan şair, Kahramanmaraş'ta 18 Aralık 1839 yılında dünyaya gelmiştir. İlk ve orta öğrenimini babasının memuriyeti dolayısıyla bazı kesintiler dışında Maraş'ta tamamlamıştır. Maraş lisesinde yolu Yedi Güzel Adam'la kesişir ve onlarla birlikte edebiyata değerli eserler bırakmaya başlar. "Ürperir tabiat, üfleyince rüzgarı derin gök soluğu Ulu ses dokununca çarka Düşer ölümün gölgesi eşyaya Başlar eşyada hareket kurtulmak için kendinden Daha öteye geçmek için arınmak gibi elbiseden Yakalar ölümsüzlüğün sonsuz ipini Sonra ses olur Zamanın idrak incisi ses döner, döner, döner de yönelir sebebe Sebep ey! " Erdem Bayazıt'ın şiirleri başlangıçta daha çok savaş ve baş kaldırı karakteri taşıyordu, zamanla Allah'ı anmak ve doğanın manevi zikriyle, insanın kaybolan iklimini betimlemek üzerine inşa edilmiştir. Bu dönemdeki Bayazıt şiirleri Tabiat Risalesi'nde olduğu gibi adeta bir çeşit duaya dönüşür. "Birden her yerde her şeyde içimizde kımıldayan Yürek vuruşlarıyla beliren zikir Yeri, göğü ve damarı dolduran Ondan başka her şey yok olan yalan olan Rahman Ve rahim olan" Erdem Bayazıt'a Türkiye Yazılar Birliği tarafından 1982 yılında İpek Yolundan Afganistan'a adlı eserine basın ödülü, 1987 yılında Risaleler adlı kitabına şiir ödülü ve 2003'te Strasburg'da yapılan Türkçe'nin V. Uluslararası Şiir Şöleni'nde Yahya Kemal büyük ödülünü almıştır. Bayazıt, şiir anlayışını öncelikle "Büyük Doğu" ve Sezai Karakoç'la biçimlendirmiş daha sonra müslümanların Emperyalizm'e baş kaldırışını yansıtan şiirler kaleme almıştır ve bu şiirleri okurlar tarafından büyük ilgi görmüştür. "Şiire, okuduğumu anlar duruma geldiğim çağlarda başladım." diyen Bayazıt, söylediği gibi şiir yazmaya orta sonda başlamıştır. "Yaslan göğsüme sevdiğim Benim gönlüm gök gibidir açık deniz gibidir Pas tutmaz benim içim yeryüzü gibidir toprak gibidir Sen ki bulut gibisin Ay gibisin güneş gibisin bazen" Bayazıt şiirlerinde doğayı kullanırdı. Zarif bir söyleme sahip olan bu şiirlerde güneş, dağ , deniz gibi imgelere yer verirdi, onun şiirleri kitleler önünde seslendirilmeye uygundu. "Dervişim dünyaları taşırım cebimde hayat bir elimde; ölüm diğerinde." " Dağıttıkça çoğalır bizim zenginliğimiz Aşkın bir adı da berekettir." "Hep yarınları bekledi bu insanlar, geldiğini hiçbir zaman fark edemediler." Erdem Bayazıt çok az yazan bir sanatçıdır, o şiirin zamanı geldiğinde kendiliğinden ortaya çıkacağına inananlardandır. Biçimsel açıdan da serbest yazan bir şairdir, mistik şairlerden biridir, İkinci Yeni'nin anlatım olanaklarını İslami öğelerle birleştirerek geliştirmiştir. Daha çok endüstri toplumunun parçaladığı insanı, dinsel duyarlılığa davet eden şiirler yazmıştır. Erdem Bayazıt 1971'de Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun olduktan sonra Maraş Lisesi'ne Edebiyat öğretmeni olarak tayin edilmiştir. Modern Türk şiirinin usta şairlerinden olan Erdem Bayazıt, akciğer kanseri sebebiyle 69 yaşındayken 5 temmuz 2008'de İstanbul'da hayata gözlerini yummuştur. "Bu şehirden gidiyorum Gözleri kör olmuş kırlangıçlar gibi Gururu yıkılmış soyatlar gibi Bu şehirden gidiyorum İnsanlar taş gibi bana yabancı Ağaçlar bensiz hüküm giyecek bulvarda Bir tanbur bir yalnızlığı anlatıyorsa O ışıksız pencereden Ben onu duymuyor gibiyim Bir ağaç ölüyorsa kapınızın önünde Ben onu bile duymuyor gibiyim Bu şehirden gidiyorum Gömerek geceyi içime Sabahın hüznünü beklenmeden Gidiyorum bu şehirden" "Okuyucuma, şiir diye bir ömür tüketerek yazdıklarım iki saatte okunuyor, bundan daha ucuz ne olabilir." diyerek az şiir yazdığını kaydeden Erdem Bayazıt'ın her şiiri aslında ciltlerce yorumlanacak değerdedir. "Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm Ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm" Bayazıt'ın tüm şiirleri ve eserleri anlam yüklü biz okurlar için ve herkes kapısını çalmalı bu değerli üstadın zannımca. Esen kalın