Yerden Göğe Yükseliş | Tırtıldan Kelebeğe Mucizevi Dönüşüm

Yakın zamanda şöyle bir bilgiye denk geldim. Dünyada hayal kurabilen sadece iki canlı varmış: Tırtıllar ve insanlar. Peki nasıl olur da bu koskoca evrende yalnızca iki canlıya has bir özellik olabilir bu? Bu konuyu merak eden bilim insanları, hayvanların hayal kurup kuramadığını araştırmış ve farklı sonuçlar ortaya çıkartmışlardır. Örneğin fareler üzerinde yapılan deneylerde, farelerin yeni bir süreç ile karşılaştığında, bu süreci tekrar deneyimleyeceği zaman, bu konuda bir önsezi ile hareket ettiği gözlemlenmiştir. Tabi çalışma sonucunda elde edilen bu bilgi, gerçekten onların hayal kurabildiğini mi yoksa bir deneme yanılma mı olduğunu netleştirmiş değildir. Ancak çalışmalar şunu da göstermiştir ki bilim insanları, hayvanların beyinlerini inceleme çalışmaları sonucunda, hayvanlar, karşılaşacakları durumlar ile ilgili hayal kurup kendilerine seçenekler oluşturmaktadırlar. Aynı şekilde, bir labirente koyulan farelerin, gittikleri yoldan dönüşe geçtiklerinde de yine hayal kurduğu gözlenmiştir. Peki neden sadece tırtıllar hayal kurabilir denmiştir? Bir tırtılın kelebeğe dönüş hikayesi de bu konuda farklı bilgiler yansıtmaktadır. Minicik tırtıllar, belirli bir evrim sürecini tamamlayabilmek için, çok uğraşırlar. Yani tırtıldan kelebeğe dönüşünü muhteşem şekilde gerçekleştirmek için, tabiri caizse didinir dururlar. Bu çabanın sonucunda ise bir ağaç dalında, kıyıda köşede kendilerini bir kozaya hapsederler. Bizim aslında kelebeğe dönüşecek diye beklediğimiz bu tırtıl, kendini bu şekilde bir ölüme hazırlıyor bu kozayla. Her tırtılın kelebeğe dönüştüğünü sanmamız gibi bir yanılgı da yok değil. Çünkü sadece hayal gücüne güvenen tırtıllar kelebeğe dönüşürler. Evet gerçekten bazı tırtıllar, bilim insanlarının hayalci hücre yani imaginary cell adındaki bu savaşçı hücrelere sahip olup ölüm kalım savaşından galip geldiğinde kelebeğe dönüşürler. Ölüm kalım savaşı dediğimiz şey ise kozadan kelebek olarak çıkabilmektir. Aslında koza, tırtılın orada yaşam mücadelesi vermesidir. Eğer tırtıllarda var olan bu hayalci hücreler, ölüm hücreleri ile savaşmayı başarırlarsa sonunda, yani on beş gün sonunda, artık hali hazırda bir kelebeğe dönüşürler. Tabi her tırtıl için bu durum geçerli değildir. Çünkü aslında bizim "Kelebekmiş bu." şeklinde çok da önemli görmediğimiz bu mucizevi var oluş, büyük bir sabır ister. Tıpkı bizim hayatımızda sabrın sonu selamet dediğimiz ve mücadelemizin gücü ile bir yerlere geldiğimiz gibi. Onlar da sabırları ve kendi minicik bedenlerinin biyolojik güçleri sayesinde yerden göğe yükselebiliyorlar. Yani onlarla benzeyen yönümüzden birisi de sabırlı olmak, mücadeleyi sonuna kadar götürmektir. Bütün bu hayalci genleri bir kenara bırakıp aslında kelebeklerin sadece geçmişe bağlı olduğu ve hayal kuramadığı da öne sürülmüştür. Ve kelebeğe dönüş serüveninin de hayalci genler tarafından değil de kendi biyolojik genlerine bağlı olduğu söylenmektedir. Bu durumun da insanların oluşturduğu bir zihinsel bir metafor olduğu söyleniyor. Tırtıl, fare, kedi ya da başka bir hayvan... Yapılan çalışmalar ile ilgili elimizde net bilgiler olmadığı oldukça kesin. Ancak şunu söyleyebiliriz ki hayal kurmak, insanlar için, yarına kapı aralamaktır. Hayatın bir yerinde soluksuz kaldığımızda, bize verilen bir nefestir. Bazen kopup gittiğimiz, çok uzaklara dalıp uzaklaştığımızda, bizi derin sulardan çekip çıkaran bir güçtür. Hayvanlar hayal kuramıyorsa da varlıklarıyla hayatımıza neşe katıyorlar. Tırtıldan kelebeğe, orada n gökyüzüne uzanan bu güzel maceraya tanık olabilmek de zaten bir hayalin içinde bulunmak gibi. Ömer Seyfettin, Bahar ve Kelebekler adlı eserinde, baharda, o mis kokulu mevsimde, uçuşan beyaz kelebekler görmenin, bize şans ve huzur getireceğini söylemiştir. Herkesin, bir ilkbahar sabahında sevinçle uçuşan beyaz kelebekler görmesi dileğiyle... Sağlıcakla...