Anksiyete ile Daha İyi Nasıl Mücadele Edebiliriz?

Anksiyete tanım olarak endişe, kaygı ve korku gibi duygulara karşı aşırı ve kontrol edilemeyen tepkiler vermesine neden olan yaygın görülen psikolojik bir hastalıktır. Bir olay sonucu ortaya çıkması gibi çocukluktan gelen travmalar sonucu da kendini gösterebilir. Bunun başında aileden görülen sevgi eksikliği gelir. Çocuğun aile içinde kendini büyük bir bireymiş gibi hissedecek kadar üzerine sorumluluk yüklenmesi, dışlanmalar bunun temelini oluşturur. Bilinçsiz aileler çocukluktan itibaren çocuğa sevilmek için bir şey yapması gerektiğini aşılarlar. Bunu sözle ifade etmeseler bile çocuk bir şeyi başaramadığında ona olan ilgisini azaltıp başardığında sanki önceki mesele hiç yaşanmamış gibi davranırlar. Birey her ne kadar büyüdüğü için bunları kafaya takmasa da içinde biriktirdikleri bu tarz psikolojik rahatsızlıklar yaşaması için ona yeter. Dışarıdan pek hareketli gözükmese de kafasında olanları durduramaz, her bir kaygı birbirini kovalar. Sürekli bir yere gitme peşindedir, olduğu yer sanki ona ait değilmiş gibi hisseder. Vücut aşırı terler. Yaptığı hiçbir işe odaklanamamaya başlar. Artık uyuyup uyumadığını bile bilmeyecek durumdadır. Çünkü uyumak için yattığı yatak ona çivili bir tahta gibi gelir, saatlerce üzerinde acı çeker. Kendini kaybedip bir anda uykuya dalar, uyandığındaysa sabah olduğu için yine kafasında güne dair bir sürü endişe uyanır. Bir de bunun belirli bir olay üzerine yaşanmış panik atak hali vardır ki bu her şeyden daha kötü hissettirir. Aklında sürekli başa sardığı o olay resmen nefes almasına engel olur. Kalbi yerinden çıkacak gibidir. Gerçekten birkaç dakika sonra öleceğini sanır. En kilit noktası ise beyinde karıncalaşmanın başlamasıdır. Tam da bu evreden buna bir son vermezse sonu pek hayra alamet olmayacaktır. Eğer bunları yaşıyorsanız mutlaka bir psikiyatriste görünmelisiniz. Randevuların çokluğundan olsa gerek, çoğu biraz dinleyip sonra anti-depresan yazıyor ve sizi yolluyor. Prospektüsünde yazan korkunç yan etkileri bir kenara bırakın. Ön yargılarınızı kırıp o ilaçları içmeyi denemek zorundasınız. Hemen etki etmeyecek, birkaç ay düzenli deneyin. Unutmayın ki bu evreye geldiyseniz kaybedecek hiçbir şeyiniz yok. Her gittiğinizde ilaçlarınızın dozu artıyorsa ve yan etkilerini fazlaca görmeye başladıysanız benim gibi bırakabilir veya ilaç değişikliği talep edebilirsiniz. Gelelim benim bundan nasıl kurtulduğuma... Bu illete nasıl bulaştığımdan bahsetmeyeceğim. Melankolik vücudum hatırlayarak kendini artık yormak istemiyor. Anlattığım bütün belirtileri fazlasıyla yaşadım. Sadece grip olduğumda bile ölümümü beklemem cabası. Prozac, lustral, selectra... Her gün bir sürü doz aldım. Yan etkileri bende mide bulantısıydı, kaç gün hiçbir şey yiyemedim. Yaşadığım bir başka olayın üstüne yatağımda beynim karıncalaşırken kendime gelmek için akla hayale sığmayan şeyler yaptım. Yani depresyon kimsenin sandığı gibi tek bir moral bozukluğu nedeniyle çikolata yiyerek atlatılan bir şey değil. Her hafta girilecek bir şey de değil. Sizi bütünüyle yoran ama çıktığınızda hayata karşı çok güçlü olmanızı sağlayan bir durum. Psikiyatristim bana okumam için kitap adı verdiğinde artık oraya gitmeyi bıraktım. Çünkü hiçbir faydası olmuyordu. Bu dönem benim için 8 ay sürdü. Bunu zaman kaybı olarak asla algılamıyorum. O 8 ay boyunca yatağımda çok zaman geçirdim ama öyle bir toparlandım ki eski halimi hatırlamıyorum bile. Nasıl kurtulduğumu soracak olursanız, biraz tuhaf bir çıkış oldu benim için. Tek seferde olmadı, aşk gibi yavaş yavaş kayboldu. Elime 5 yıldır yazdıklarımı bastırma fırsatı geçti, bir sürü insanla konuştum. Kitabımın üzerinde çalıştık. Hem kitabım basıldı hem de bir sürü sitede köşe yazarlığı yapmaya başladım. Bu fırsat elime geçtiğinde hayattaki tek yaşama amacımı kitabıma bağlamıştım. Sadece yazıyor, yazdıklarımı düzeltiyor ve tekrar yazıyordum. Kafam meşgul oluyordu. İçimdeki çocuk az biraz umutluydu artık. Beni umut kurtardı. Hayatımın odağına koyduğum yazarlığa 6 ay boyunca ara vermişken bu fırsat içimde öyle bir ışık yaktı ki size anlatamam. İnsanların yüzüne baktığında midesi bulanan ben, bir sürü insanla görüştüm ve kendi geleceği için her şeyin en iyisini yapmaya çalıştım. O zamanlardan bana sadece bir ilaç kaldı, hatta onun tarihi çok daha eskilere dayanıyor. 16 yıllık hayatımın 7 yılı boyunca kullandığım ilaç: Atarax. Bütün ilaçlar gitti ama ben onunla mücadele etmeye devam ediyorum. İyi de anlaşıyoruz, yalan yok. ? Umarım bu yazıyı sadece merakınızdan okuyorsunuzdur. Eğer yaşadığınız için okuyorsanız da yalnız değilsiniz, yarışın bitiş çizgisinde sizi elimizde bayraklarla bekliyoruz...